Update van een Tweelingziel

15 januari 2016

“Daar zaten we dan, na meer dan 9 maanden zonder enig contact.
Een volledige zwangerschap heeft het geduurd voor ik nog een keer de moed bij elkaar had om je nummer te draaien..
(Of voor ik nog een keer het lef had om voor de zoveelste keer mijn belofte om je met rust te laten te verbreken..)
Zo’n tien jaar nadat onze blikken voor het eerst kruisten, vijf jaar nadat het allemaal begon, en een jaar of drie nadat ik ‚het’ allemaal in je gezicht uit elkaar liet spatten, waarna ik (tevergeefs) de brokken tussen ons probeerde te lijmen, net zo lang tot ik door had dat ik mezelf maar eens moest „fixen”, helen, groeien, volwassen worden, mezelf onder ogen durven komen en graag leren zien.

Ik zit tegenover je en het voelt alsof tegelijk niets én alles veranderd is.

Er is niets veranderd in die zin dat je nog steeds gehuwd bent.

Dat je nog net zo onwaarschijnlijk mooi bent.

Dat ik nog steeds verdrink in die donkere ogen van je.

En dat die magnetische aantrekkingskracht tussen ons nog steeds werkzaam is.

Maar tegelijk is alles veranderd in die zin dat het lijkt alsof ik naakt tegenover je zit, op zich voelde dat ergens altijd al zo, alleen is het nu zonder schaamte, zonder terughoudendheid, zonder de angst om gekwetst te worden, zonder de noodzaak een masker op te zetten of harnas te dragen uit zelfbescherming, .. maar ook zonder verwachting, zonder verdriet, zonder hoop, zonder pijn en zonder twijfel. Ik voel dezelfde connectie als altijd, maar dan zonder stemmetje in mijn hoofd dat schreeuwt dat dit niet echt is of kan zijn…..
Het lijkt alsof we voor het eerst met een (bijna) volledig geopend hart tegenover elkaar (durven) zitten. Er is alleen maar (onvoorwaardelijke) liefde tussen ons, al de rest (de verwachtingen, de angst, het verlangen, de pijn, het verdriet, de teleurstelling, de kwaadheid, het schuldgevoel, de twijfel…) is er niet (meer).
Dat ik niet de enige ben die dit zo ervaar besef ik wanneer je zomaar uit het niets aan me toevertrouwt dat je, sinds ik je een week geleden belde, constant flash-backs voorbij ziet komen van alle mooie momenten waarop we samen waren. Je begint met de opsomming van een waslijst details, .. dingen waarvan ik dacht dat jij, de meest verstrooide professor die ik ken, ze al lang was vergeten.. Niet dus. Ik kan mijn oren niet geloven, zo openhartig heb je nog nooit tegen me gesproken.

Als je uitgepraat bent begin je toch een klein beetje ongemakkelijk heen en weer te schuiven op je stoel (wat ik wel schattig vind), je wenkt de ober en vraagt de rekening, je lijkt zo snel mogelijk weg te willen…..

Je wandelt mee tot aan mijn auto. Het is koud en het miezert een beetje. Nog even in de auto gaan zitten dan maar..
We kijken elkaar in de ogen.. we zinken weg in elkaars ogen.. je reikt naar me uit, fluistert „ach, kom hier..” en sluit me vervolgens stevig in je armen ..
„Zou hij me eindelijk vergeven hebben?”, denk ik heel even. Daarna denk ik niets meer.
Tijd en ruimte houden op te bestaan. Ik voel alleen je handen over mijn rug en jouw haren door de vingers van mijn ene hand glijden, mijn andere hand rust op jouw borst (en past nog steeds precies in het kuiltje van je borstbeen), mijn aangezicht tegen je schouder aangedrukt. En ik voel alleen maar liefde, daar waar ik vroeger op dit moment alvast verdrietig werd om het naderende afscheid, voel ik nu alleen een warme gloed ter hoogte van mijn hart, alles is perfect in dit moment en ik zou net zo goed dood kunnen vallen nu, beter dan dit wordt het niet.. of toch? Je lippen zoeken en vinden die van mij en we kussen innig”

Deze (recente) ontmoeting was een wezenlijke doorbraak, maar anderzijds ook niet, er is veel veranderd en er is niets veranderd.
Ik deel mijn verhaal vanuit de motivatie om anderen in gelijkwaardige situaties moed te geven; een ‪hernieuwd contact is wel degelijk mogelijk (na separatie).

Maar we zijn er nog niet.
Er zijn nog een paar uiterlijkheden die nog even herschikt mogen worden voor onze reünie‬ zich kan manifesteren in de buitenwereld. En nog wat innerlijk werk te verrichten ook wellicht. Maar dit alles beangstigt mij niet meer, ik ben bereid me over te leveren, Goddelijke timing toe te laten en in verbinding met mijn tweelingziel‬ liefde te (be)leven, te ervaren, te zijn……
Als allerlaatste roep ik 2016 uit tot het jaar van manifestatie van al jouw hartverlangens ! Heel veel liefs, een bewuste Twin!

http://www.carmacoaching.nl

https://heart2get.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Warrior-of-Love-Carma-Coaching-145373125563741/?fref=ts