Een verhaal van een runner

(vertaald artikel van Zeyven Blackwell ~ Twin Flames Revelation)
“Ik ben een runner. Ik rende weg van de connectie. Het heeft me 6 maanden gekost om erachter te komen dat ik degene was die wegrende. Wat je moet begrijpen is dat de runner absoluut lijd en dat hij/zij door de energie van de connectie wordt aangetrokken, iets wat hem/haar ‘gek’ maakt. Ik voelde mijn eigen pijn, maar ik voelde ook de pijn van mijn tweelingziel. Het was een gevoel van paniek. Ik werd er mee wakker, het was een afschuwelijk gevoel. De enige manier waarop ik het kan beschrijven is het wakker worden uit een luide maar vredige droom en in een paar luttele seconden voel je dan extreme angst en het goddeloze gevoel van verlies. Je hart is eigenlijk heet en het klopt als een wilde, je voelt zweetdruppels op je borst. Het is het gevoel van het hebben van een nachtmerrie waarin je wordt achtervolgt, alleen je bent gewoon wakker. Dit is hoe ik iedere ochtend wakker werd. Daarbij kwam dan ook nog dat ik zijn pijn en emoties ervoer. Ik voelde ook die enorme aantrekking richting hem. Alles in mijn lijf vertelde mij dat ik bij deze man moest zijn. Maar, iets in mijzelf vertelde me ook dat ik er niet klaar voor was. Ik voelde dat ik echt diep naar binnen moest kijken, naar mijn eigen issues, zodat ik mijzelf kon helen. Zodat alles wat ik ooit met mijn tweelingziel had doorgemaakt, ik niet nog eens zou hoeven doormaken. Ik wist dat wanneer hij mij zou bellen en me zou vertellen hoeveel hij me miste en van me hield, ik eigenlijk nog steeds een hoopje puin was. Er zou nooit een ‘happy end’ en een gelukkig samenzijn kunnen komen zolang ik niet met mezelf aan de slag zou gaan. Dus ik rende weg. En door dat wegrennen dook ik dieper en dieper in mijzelf om te kunnen helen wat innerlijk kapot was (slaat dit eigenlijk ergens op?). Ik stopte met uitgaan en werd een kluizenaar. Ik werkte en kwam thuis, dat was het. Ik zat in een emotionele coma. Ik moest leren omgaan met het feit dat ik mijn tweelingziel kwijt was geraakt, de sterke energie die mij naar hem toetrok, zijn pijn, mijn eigen pijn, dit kwam er ook nog eens allemaal bovenop. Ik ontwaakte spiritueel, ik was echt 1 grote puinhoop. Ik wist dat dit de tijd was om al mijn issues aan te pakken. Ik wist dat ik moest wegrennen en bij mijzelf moest blijven zodat ik dit kon doen. Ik hield zoveel van mijn tweelingziel dat ik niet wilde dat hij met mij moest dealen tot ik mijzelf geheeld had. Dus ik verdween. Ik haalde mijzelf van Facebook af en werd een ‘geest’. Ik wist toen echt niet dat ik voor hem aan het rennen was. In de tussentijd zag ik iedere dag symbolieken, die me vertelden dat de connectie met hem het ‘allerhoogste’ was. Het voelde alsof ik werd achtervolgd door het Universum. Ik bleef maar denken: “Alsjeblieft, laat me met rust’. Ik ben mij gewoon aan het losmaken van hem en jullie maken het onmogelijk”. Ik dacht dat hij van mij wegrende, dit is hoe gek dit soort connecties je kunnen maken. De energie is zo ontzettend krachtig dat je denkt compleet gestoord te zijn geworden. Daarom wordt er ook weleens gesproken over de ‘Runner Gekte’. Het duurde tot April/Mei tot ik mij besefte dat ik degene was die wegrende en dat ik dat dus nog steeds deed. Ik zag alles helder en dacht aan onze ruzies en aan de manier waarop alles gepland leek. En ik realiseerde me dat ik niet meer kon dealen met de intensiteit van de connectie dus ik zei: “Als je me niet meer wilt, dan ben ik weg”. Op deze manier gaf ik mijzelf aan hem, omdat ik dacht dat hij dit zo had gewild. En dus legde hij zich erbij neer omdat hij weer dacht dat ik het op deze manier wilde. We spiegelden elkaars angsten. En ik wist dat ik zijn hart had gebroken door hem te forceren er een einde aan te maken. Ik had hem pijn gedaan. Maar ik had mijzelf ook pijn gedaan. Op een ondoorgrondelijke manier. Ik zag door de bomen het bos niet meer, hoe spiritueel ontwaakt ik ook was. Ik zag niet dat ik degene was die het had beëindigd, ik zag niet dat ik de runner was. Zoals ze schreef in haar artikel: ‘Waarom rent mijn tweelingziel van me weg?”, runners stoppen de relatie omdat ze bang zijn.

Ze zijn doodsbang. Ze zijn bang voor de intense liefde die ze voelen voor hun tweelingziel. Ze zijn zo ongelooflijk angstig dat het gevoel maar van 1 kant komt, keihard wegrennen is dan de enig mogelijke optie. Maar waar komt die angst dan vandaan? De angst komt voort uit diepe innerlijke issues die hem/haar niet alleen in dit leven plagen, maar ook vanuit vorige levens. Dit is wat er bedoeld wordt met ‘karma’. Karma is een ziels-herinnering. In onze vorige levens hebben we veel meegemaakt en daaruit hebben we moeten leren. Deze lessen kunnen bestaan uit het verliezen van een geliefde, verlaten zijn, verraden zijn door iemand waar we van hielden of zelfs door moord, de ziel vergeet het niet. De pijn hiervan resoneert dus, tot we onszelf helen, het karma helen en dus ook onze issues, voor altijd. En dat is precies wat er gebeurt binnen tweelingzielconnecties. Maar niets is makkelijk aan dit proces, het is ongelooflijk pijnlijk. Het is uiteraard een zegening maar het voelt soms ook als een vloek. Het is de manier waarop het Universum ons heelt. Door extreme pijn vindt verandering en transformatie plaats. Gedurende zo’n verwijdering kun je enkel de zon zien wanneer je werkelijk de donkerte hebt ervaren. Het is iets wat we zullen moeten accepteren zolang we onze spirituele weg willen blijven volgen. Door de ontmoeting met de tweelingziel wordt er eigenlijk een spiegel voor de ogen van de runner geplaatst, zodat ze kunnen inzien wat er eigenlijk ‘allemaal mis is’ met hen. Al deze issues, zoals een gebrek aan zelfliefde, verlating, onafhankelijkheid etc, komen aan de oppervlakte. En dan ineens ziet de persoon zijn/haar eigen issues, issues die waarschijnlijk over miljoenen levens zijn vermeden. En dat is angstaanjagend, dus rennen en rennen ze. Ze weten niet eens waar ze eigenlijk voor wegrennen. Ze weten alleen dat ze zich moeten loswrikken. En door dat loswrikken laten zij hun tweelingziel achter. Veel van jullie geven de schuld aan de runner want hij/zij heeft je verlaten, is nieuwe relaties aangegaan en stoot de meest Goddelijke connectie die er ook maar bestaat af, maar je moet begrijpen dat dit alles heeft te maken met de reis die nodig is zodat ze zichzelf terug kunnen vinden. Ze kunnen niet bij jou zijn zolang ze dit doen. Sommige mensen zijn niet ‘verlicht’ en dus duurt het gewoon langer eer ze de weg naar jou terugvinden.

Sommige mensen leiden zichzelf op iedere mogelijke manier af (relaties, drugs, alcohol etc) zodat ze hun eigen issues niet hoeven aan te gaan maar geloof me, ze hebben geen keuze. Ze kunnen zich ervoor drukken maar het zal gebeuren. Je kunt het Universum niet bevechten. Toen ik wegrende van mijn tweelingziel hield ik meer van hem dan van mijzelf, omdat ik niet wist hoe ik van mijzelf moest houden. Dit was 1 van mijn issues. Echte liefde moet van binnenuit komen eer je het aan een ander kunt geven. Je moet eerst jezelf liefhebben, anders gaat een relatie niet werken tussen jullie. Het zou ook op geen andere manier kunnen. Zodra de energie tussen tweelingzielen uit balans is zul je worden verwijderd van elkaar, het Universum forceert dit om de energie te balanceren, of je het nu leuk vindt of niet. De enige manier om samen te komen is om je heling ieder apart te doen, dus los van elkaar. Alleen door eigenliefde en gelukkig zijn kun je weer verbinding met elkaar maken. In de tussentijd moet je accepteren dat je bezig bent met je eigen persoonlijke reis, je kunt de ander er dus niet de schuld van geven of het gevoel hebben door hem/haar verlaten te zijn. Dat is namelijk niet het geval. Dat hebben ze niet veroorzaakt. Het gaat dieper dan het lijkt. Wat je op aards niveau ervaart is dat iemand je heeft verlaten, omdat ze niet om je geven. Maar als je dit bekijkt vanuit het spirituele dan zie je dat ze je hebben verlaten omdat ze ongelooflijk diep van je houden maar sterker moeten worden opdat ze de storm van liefde en emoties, die ze werkelijk voelen, kunnen behappen. Ze moeten naar jou, ook als spiegel, kunnen kijken en fijn vinden wat ze zien. Sommigen van hen zijn daar gewoon nog niet klaar voor. Sommigen van hen hebben zichzelf nog niet lief. En sommigen hebben dat diepe zielen-weten dat ze nog niet klaar zijn voor jou. Het is oke. Laat hen zichzelf maar (terug)vinden. Als dat betekent dat er andere relaties aangegaan moeten worden dan moet je dat accepteren, als een onderdeel van hun zielenpad. Hoe moeilijk het ook is. Wanneer je geen druk meer uitoefent (dus niet trekt) komen ze wel bij je terug. Ze komen bij je terug wanneer de tijd rijp is. Het enige wat jij kunt doen is jezelf innerlijk helen, probeer vrede te vinden temidden van deze chaos en probeer innerlijk gebalanceerd te blijven temidden van de pijn en het ‘getrek’ van deze connectie, heb jezelf lief. Jezelf liefhebben is de sleutel om deze goddelijke connectie te kunnen blijven handhaven. Zonder liefde in je hart ervaar je enkel pijn. En uiteindelijk weerhoudt pijn je van de samenkomst. Liefde brengt je terug”.

Bron: Carma Coaching