‪‬Een brief van een tweelingziel aan de soulmate

“Ik ben een jaar of 10 geleden mijn ‘tweelingziel’ tegengekomen, het kind moet een naam hebben maar waar het op neerkomt is dat je iemand tegenkomt waarmee je niet op ‘heel veel vlakken’ op dezelfde golflengte zit, maar werkelijk op ALLE vlakken, het lijkt wel je (innerlijk) spiegelbeeld. Het is het best te vergelijken met een ‘soulmate’, maar het gaat verder dan dat, of het is anders in bepaalde opzichten.. Het is vooral intenser.

Een soulmate, daar zit je mee op dezelfde golflengte op een bepaald vlak en dat voelt goed, dat is een bevestiging dat je niet alleen staat in een bepaalde situatie en is een leuk en aangenaam sociaal contact, dat zijn de mensen met wie je een klik hebt, dat is je ‘zielsfamilie’ i.p.v. je ‘echte familie’ (met wie je een bloedband hebt), dat zijn je vrienden.

Maar een werkelijke tweelingziel spiegelt je zo hard dat het vaak te intens, te confronterend is wat je ziet in/bij de ander, het hangt in hoge mate af van hoe “ok” (of in het reine) je bent met jezelf hoe zo’n contact verloopt.. maar laat ons eerlijk zijn, we hebben allemaal een serieuze weg naar innerlijke perfectie/heelheid/eenheid en groei te gaan in dit leven, dus de kans dat je je tweelingziel tegenkomt en met jezelf zo helemaal ok bent dat die ontmoeting/relatie de hemel op aarde is is klein.. maar dat is wel waar het uiteindelijk toe leidt … Ongewild en onbedoeld spiegel je alles bij elkaar , waardoor dat vaak zo heftig is dat je ervan wilt weglopen (en dat ook doet).. Je ziet als het ware in de ander/bij de ander je eigen worstelingen/angsten/thema’s in je leven waarover je struikelt enz.. Ook oude wonden worden door de ander (onbedoeld en onbewust) terug opengereten. (Om een voorbeeld te geven: ik herinner me een keer dat we aan het vrijen waren en ik naar hem keek en ik zag niet zijn gezicht maar ik zag het gezicht (soort gelaatsuitdrukking eerder) van een man die mij jaren voordien seksueel intimideerde in mn toenmalige job… Ik heb daar toen niets van gezegd tegen hem, maar heb me daarna wel gerealiseerd dat dat een gebeurtenis was (die intimidatie op het werk) die ik had verdrongen maar nooit verwerkt, en nu dat aan de oppervlakte kwam (letterlijk aan mij ‘getoond werd’ door mijn geliefde/tweelingziel) kon ik niets anders dan erkennen dat dit niet ok was wat die man met mij had gedaan en dat ik daar best kwaad/verdrietig enz mocht om zijn en dat ik daar uiting mocht aan geven en dat moest verwerken ipv te verdringen).. Enfin, en zo zijn er talloze dingen die ik in hem en hij in mij heeft aangeraakt (vaak zonder dat uit te spreken of te vertellen aan elkaar).. maar je kan je inbeelden dat dit wel zeer intens is…

Tegelijk voel je bij/voor de ander ook een liefde en aantrekking die je niet kent of nooit eerder ervaren hebt, een onvoorwaardelijke liefde, een Goddelijke liefde als je wilt, .. Waardoor je, ondanks het té confronterende en de pijn, toch niet loskomt van elkaar (op energetisch vlak dan), je hebt elkaar gevonden en je hebt elkaar nodig om (oude wonden) te ‘helen’ en tot jezelf te komen, en dat is eigenlijk waar het hele proces om draait: zo’n ontmoeting is het startschot van je eigen innerlijke reis, je eigen groei en ontwikkeling, jezelf ontplooien, je dromen realiseren, jezelf leren onvoorwaardelijk graag zien, transformeren naar de meest perfecte versie van jezelf die je kan zijn,..
En dat kan je niet samen (met je tweelingziel), dat pad moet je elk apart doorlopen, dat zou anders té intens zijn.. (Het zou voelen alsof je opgesloten zit in een klein kamertje vol spiegels waarbij je om niets maar dan ook niets heen kan en dat 24/7) Maar tegelijk heb je elkaar wel nodig om dat proces van innerlijke groei op gang te houden en je krijgt een soort aantrekken en afstoten dynamiek.. Je komt bij elkaar, je ervaart de hemel op aarde (op elk vlak maar vooral ook op seksueel vlak) tot je een stuk tegenkomt waar je zelf nog mee aan de slag mag, aanvankelijk krijgt die ander dan vaak een verwijt naar z’n hoofd, tot je beseft dat die ander je alleen maar een spiegel voorhoudt (de pot verwijt te ketel…) , en dan volgt een lange periode zonder enig contact met elkaar .. dat duurt tot hetgeen je onder ogen moest/mocht zien en verwerken/helen geheeld is en je weer verder ‘mag’ met het volgende, dan kom je elkaar (letterlijk/ ‘toevallig’) weer tegen en begint de hele cyclus opnieuw, … we hebben het beiden lang ervaren alsof we steeds in hetzelfde cirkeltje draaiden, maar intussen is het besef daar (bij mij althans, ik weet niet hoe het met hem gaat, alweer maanden geen enkel contact gehad) dat dit niet steeds dezelfde cirkel is waarbij je terug uitkomt bij hetzelfde beginpunt, het is veeleer een (opwaartse) spiraal waarbij je steeds bewuster wordt en dichter bij je eigen kern en in je eigen kracht komt te staan..

Vanuit ego-standpunt (mind/verstand) vind ik het soms heel sneu en kut en niet eerlijk en ambetant dat ik niet gewoon al vijf jaar in het aards paradijs vertoef met deze man en in een “echte” relatie zit met hem, maar anderzijds, als ik me daarboven stel en het langs de andere kant bekijk (of als ik het niet vanuit mn hoofd probeer te snappen of beoordelen maar vanuit mijn hart probeer te VOELEN) moet ik wel toegeven dat ik dan vandaag de dag niet had gestaan waar ik nu sta op persoonlijk vlak. Ik was vijf jaar geleden een ‘rups’, misschien wel een schone rups met schone kleurkes enz.. maar ik was en rups.. dat ik nu al een vlinder ben, klaar om mijn cocon te verlaten, dat durf ik niet zeggen.. maar wat ik wel weet is dat ik niet meer die rups ben .. En het is het (nog) niet bij elkaar zijn dat me telkens weer uitdaagt om een stap dichter bij mezelf (en zo ook bij hem) te komen.

De details, mooie levenslessen en concrete verhalen houden we voor bij die fles wijn, maar dit moest ik je al even vertellen..
Ik weet (daarom dat ik hier meestal zo lang mogelijk over zwijg tegen iedereen, of het toch zeker niet met die bewoordingen vertel) hoe onwaarschijnlijk dit allemaal klinkt en ik weet dat ik, door erover te praten, het risico loop dat je me voor gek verklaard, maar ik voel dat ik met jou op een punt ben gekomen waarop jij niet langer begrijpt (maar wel aanvoelt) wat er ‘scheelt’ met mij.. En dan, op zo’n punt, kan ik twee dingen doen, ik kan alle contact met je verbreken (wat ik meestal doe, dat is altijd de eerste en makkelijkste ‘oplossing’) of ik kan je ‘mijn waarheid’ vertellen. En los van het feit of je dit kan begrijpen of vatten of niet zou je het kunnen accepteren. Als je dat kan, of als je daartoe bereid bent, dan denk ik dat wij nog veel leuke momenten samen kunnen beleven en nog veel interessante babbels kunnen hebben en nog veel mooie wandelingen kunnen maken en nog veel lekkere restaurants kunnen bezoeken… Maar als ik voel dat je dit niet serieus neemt (wat ik je niet kwalijk zou nemen hoor, ik zelf zou iedereen met zo’n verhaal zot verklaren, maar ja, nu ik het zelf meemaak kan ik niet anders dan het ‘geloven’) , dan zal ik me niet gerespecteerd voelen door jou, en laat dat nu net zijn waar dit hele tweelingziel-proces over gaat, over eigenwaarde, zelfrespect, zelfliefde, zijn wie je bent, in je kracht en in je waarheid blijven staan, .. ik ben zo ver in mijn reis/ontwikkeling dat ik het niet meer aanvaard om niet gerespecteerd te worden om wie ik werkelijk ben, niet door mezelf en niet door anderen, ik ben zo ver in mijn reis dat ik mijn eigen waarheid niet meer ontken en ik kan dus ook niet meer omgaan met mensen die dat wel doen (die mij proberen overtuigen om ‘die man’ uit mijn hoofd te zetten, enz..). Ik heb het zelfs steeds moeilijker met mensen die ‘hun’ eigen waarheid ontkennen, alléja, moeilijk , dat is het ook niet, ik heb alleen geen bevredigende contacten met zo’n mensen, ik vind dat té oppervlakkig, zowat zitten luisteren op iemand die zichzelf leugens wijsmaakt, ik kan dat niet meer.. En zo ‘geschiedde’ het dat ik mezelf momenteel omring met.. mezelf (ik ben vaak en graag alleen), met mijn kinderen, en met een handjevol ‘soulmates’, waarvan jij er wat mij betreft 1 bent …

Oh ja, misschien nog iets, het hoeft op zich niet zo te zijn dat je naast die ‘tweelingziel-connectie’, er geen ‘aardse’ relatie op na kan houden, dat is voor iedereen verschillend, maar IK kan het niet, heb het wel geprobeerd hoor, maar ik kan het niet, het schenkt me geen voldoening, het ligt niet in mijn waarheid, als ik met een andere man kus of vrij verloochen ik mezelf..
Dat kan ik alleen met hem, als we fysiek bij elkaar in de buurt zijn lijken we wel te versmelten met elkaar, er zijn momenten geweest waarbij ik als het ware niet meer kon zeggen welk lijf van hem was en welk lijf van mij tijdens het vrijen, heel bizarre ervaring, een soort ultieme éénwording die je terugvoert naar de oorsprong van je/het bestaan..
Anyway, met het risico dat je, na het lezen van dit alles, denkt: wat een zotte is da” .. druk ik toch maar op ‘verzenden.”

Sometimes

https://heart2get.wordpress.com/

http://www.tweelingzielen.cc

https://www.facebook.com/Warrior-of-Love-Carma-Coaching-145373125563741/?fref=ts